.
.
Στα πλαίσια της προεκλογικής υγειονομικής υστερίας που κλείνει το μάτι στους κατοίκους του κέντρου σε μια ύστατη προσπάθεια να αναθερμανθεί η συναίνεση και να ξαναγυρίσει στο κόμμα της η ψήφος-φρανκενστάιν-Χ.Α, θα αρκούσε μια επιχείρηση λουκέτο για τα πορνεία που λειτουργούν χωρίς άδεια.
Ωστόσο η διαπόμπευση και η κράτηση των 12 γυναικών είναι μια θεαματική επιχείρηση που δεν απευθύνεται απλώς στον αγανακτισμένο νοικοκύρη, και άρα δεν αποσκοπεί πρωτίστως στη διατήρηση των εκλογικών ποσοστών που ο επικείμενος κυβερνητικός συνασπισμός θα συγκέντρωνε αν οι πιθηκόμορφοι χιτλερίσκοι δεν είχαν γοητεύσει τους νοικοκυρέους**.
Πολύ χειρότερα, η υπόθεση των 12 γυναικών είναι μια επιχείρηση να ανασυρθούν τα στρώματα εκείνα (ή οι εκδοχές τους) που ως τώρα δεν είχαν αποτελέσει τάργκετ γκρουπ της κομματικής αγοράς, σε μια ύστατη προσπάθεια διεύρυνσης τους εκλογικού σώματος. Είναι μια επιχείρηση που νομιμοποιεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά τη δουλεία και το βιασμό, υποσχόμενη την παροχή ελεγμένων υπηρεσιών για την ικανοποίηση του βιαστή-πορνοπελάτη-τώρα και ψηφοφόρου.
.
* η Mary Richardson έσκισε με μαχαίρι τον πίνακα Rokeby Venus [Velasquez, 1647-51] το 1914
** αν υποθέσουμε ότι το αυγό του φιδιού έχει όντως σκάσει στα χέρια του συστήματος, παρότι ο εκφασισμός της κοινωνίας, στην υπηρεσία του οποίου εργάζεται, αποτελεί το βασικό μηχανισμό παραγωγής συναινέσεων που ταΐζεται με αντρίλα και φυλή και χέζει φαλοκρατισμό και ευγονική
*** διαβάστε και στο la position du tireur couche
6/100 > 6/101 > 5/100
Ίσως έχει έρθει η στιγμή να μιλήσουμε με τις υστερικές θείες μας, τον ομοφοβικό γείτονα, την ξενοφοβική ταξιτζού, το σεξιστή μαγαζάτορα.
Η στρατηγική ψήφος που διευρύνει το εκλογικό σώμα προκειμένου να αποδυναμώσει το ποσοστό της Χ.Α., νομιμοποιεί την είσοδό της στο κοινοβούλιο (πόσο μάλλον την εκλογική διαδικασία). Η δυνατότητα εισαγωγής της Χ.Α. στο κοινοβούλιο είναι σύμπτωμα της κουλτούρας της εκπροσώπησης.
Μια ψήφος λιγότερη μετράει περισσότερο από μια ψήφο ακόμη.
Είναι απλά μαθηματικά.
.
.
*μνημείο εθνικής συμφιλίωσης (1942), πλ. κλαθμώνος 12.02.2012
*ο Απόστολος Δοξιάδης είναι η σκιά μιας ηλικιωμένης αστής
[από τη νύχτα με τα κεριά έξω από το Αττικόν]
.
Είναι μάλλον ειλικρινές να αποφεύγεις να αναφέρεσαι στα προφανή. Παραδείγματος χάριν, το να μην πεις τίποτε για το κάψιμο του Αττικόν είναι μάλλον μια πράξη ειλικρίνειας: το να αποφύγεις μια σχετική δήλωση σημαίνει να συμμερίζεσαι ότι οι συσχετισμοί του τι αξίζει να ειπωθεί και τι όχι είναι τέτοιοι, που μια δήλωση πένθους για το κάψιμο του Αττικόν θα αναδειχθεί αμέσως στη θέση ενός αρχικά απόντος (ή έστω μη προφανούς) κινήτρου για να καεί το Αττικόν. Με άλλα λόγια, το ότι κάποιοι μπορούν και προβαίνουν σε δηλώσεις πένθους για το καμένο Αττικόν είναι λόγος ικανός για να το κάψει κανείς.
Είναι μάλλον ειλικρινές να αποφεύγεις να κάνεις προβολές. Παραδείγματος χάριν, το να μην πεις τίποτε για το κάψιμο του Αττικόν είναι μάλλον μια πράξη ειλικρίνειας: το να αποφύγεις μια σχετική δήλωση σημαίνει να ομολογείς ότι το άλμα που απαιτείται προκειμένου να δικαιολογήσεις το κάψιμο του Αττικόν είναι τέτοιο, που η απόπειρα να το δικαιολογήσεις δύναται να αναδείξει μια σειρά από λόγους για να μην καεί το Αττικόν. Με άλλα λόγια, το να προσπαθούν κάποιοι να δικαιολογήσουν το κάψιμο του Αττικόν, αναδεικνύει πιθανώς γιατί να μην καεί.
Στις 13 Φεβρουαρίου, την επομένη των κινητοποιήσεων της Κυριακής, αλλά κυρίως την επομένη της ψήφισης του νέου Μνημονίου, Αθηναίοι συγκεντρώθηκαν έξω από τον κινηματογράφο Αττικόν κρατώντας ένα αναμμένο κερί, πράξη με την οποία υποθέτω ότι ήθελαν να δηλώσουν πένθος για το κάψιμό του.
Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση, βεβαίως, βρίσκεται πέρα από μια πράξη υποκρισίας, στα πλαίσια ανάδειξης ενός κατ’ επίφαση πολιτικού χώρου που αποποιείται καταστατικά το πολιτικό και που προετοιμάζεται να αποτελέσει την κολυμπήθρα των πολιτικών σχημάτων που δε θα επιβιώσουν της κρίσης της εκπροσώπησης. Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση, επίσης, βρίσκεται πέρα από την τάση του ενεργού πολίτη που επικαιροποίησαν οι λεγόμενοι ατενίστας, μια τάση που υιοθετώντας έναν ελαφρό ακτιβισμό αποσκοπεί στην μετακίνηση του όρου δημόσιος χώρος προς τον όρο κοινόχρηστος. Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση, επίσης, δεν είναι απλώς μια πράξη υπεκφυγής, μια απόπειρα μετακίνησης του ενδιαφέροντος από τα καμένα εργασιακά στα καμένα μνημεία (αυτό το τελευταίο το αναπαράγω χάριν θεματολογίας). Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση είναι πρωτίστως η έκφραση μιας ανικανοποίητης νοσταλγίας για μια Μαρφίν. Είναι μια πράξη που αποκαλύπτει την εργαλειακή αξιοποίηση των τριών νεκρών της 5ης Μαΐου του 2010, αναπαράγοντας την τραγωδία της Marfin με τη μορφή φάρσας.
chair [chair (chair)]
Σε κάποιο Hondos του κέντρου υπάρχει μια ορθογώνια κινητή (πάνω σε τέσσερις ρόδες) προθήκη που περιέχει δύο ενωμένες πέτρες των 50cm³, και φέρει την επιγραφή “Δύο αρχαίες πέτρες σε δεύτερη χρήση – Two ancient rocks in second use”.
Η επιγραφή αυτή εμπεριέχει μιαν αυτοακύρωση. Αν δεχτούμε ότι η αεί αποτοποθετημένη έκθεση των δύο αρχαίων πετρών εγκαινιάζει σήμερα μια χρήση, γεννάται εύλογα η απορία: με ποιο κριτήριο έχουν όλες οι προηγούμενες χρήσεις τους ενοποιηθεί υπό τον τίτλο “χρήση πρώτη”; Η έκθεσή τους αυτή καθ΄ αυτή είναι που τέμνει την ουσία των δύο πετρών, έτσι που όλες οι προηγούμενες, και άγνωστες σε εμάς, χρήσεις τους να γίνονται αντιληπτές ως μία περίοδος, η περίοδος ένα. Μόλις όμως το δεχτούμε αυτό, η φύση της τομής στην ουσίας γίνεται προφανής. Πρόκειται αναμφίβολα για το θάνατο των δύο πετρών, έτσι που αυτή η “δεύτερη χρήση” να ισοδυναμεί με μία και μόν(ιμ)η αχρηστία. Η φράση “δεύτερη χρήση” συνιστά ένα τέτοιο βραχυκύκλωμα, που υποθέτει κανείς ότι το μικρό παζλ των δύο πετρών, μέσα στο γυάλινο κουτί, πάνω στις ρόδες, μέσα στο Hondos είναι το έργο ενός χιουμορίστα και βαθιά εννοιολογικού αρχαιολόγου.
.
*Joseph Kosuth (1965), One and Three Chairs.
[με αφορμή το σχόλιο 291211 1113 του Σ.Μ. στην ανάρτηση της 261111]
.
Είχα μέχρι πρόσφατα δύο μικρές αναρτήσεις για το κόμμα ΛΑ.Ο.Σ. και τον αρχηγό του, τις οποίες τελικά κατέβασα από βάσιμο φόβο ότι με το να σχολιάζει κανείς ένα προφανές μήνυμα γίνεται αναπόφευκτα κοινωνός του. Αυτό φαίνεται να είναι και το επικοινωνιακό τέχνασμα του ΛΑ.Ο.Σ., που δείχνει μια βαθιά ανάγκη για αντιπαράθεση, ειδικά όταν αυτή μπορεί να συντελέσει στη γελοιοποίηση των εκπροσώπων του και την αποκάλυψη των ταπεινών τους ενστίκτων, της μικροπολιτικής τους ιδιοσυγκρασίας και της χυδαιότητας που τους διακρίνει. Αυτές οι φαινομενικές ήττες του ΛΑ.Ο.Σ. είναι που του εξασφαλίζουν τους μηχανισμούς της αναπαραγωγής του, αφού επιτυγχάνουν την ταύτιση κάθε μέχρι σήμερα καταπιεσμένου φασίστα που βίωνε μοναχικά τον αποκλεισμό του από το δημόσιο διάλογο. Θα επιχειρήσω παρακάτω μια επίκαιρη παρατήρηση.
Τις προάλλες λοιπόν, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Καρατζαφέρης αυτοπροσφέρθηκε ως προφήτης κακών, απειλώντας σημερινούς και δυνητικούς συνομιλητές του με μια κυβέρνηση Αριστερών (το δημοσκοπικό άθροισμα του 40% των Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΔΗΜ.ΑΡ., Άρμα Πολιτών και δεν ξέρω τι άλλο), ένα δυσοίωνο μέλλον που κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας αν δε συμμορφωθούμε όλοι μαζί συναινώντας στην πολιτική του. Πρόκειται για μια αλλαγή παραδείγματος που δεν είναι παρεπόμενο της αποθράσυνσης του Καρατζαφέρη, δηλαδή μια προσπάθεια δαιμονοποίησης της Ενδοκοινοβουλευτικής Αριστεράς επειδή, όπως κάποιοι θα ήθελαν να πιστεύουμε, θα μπορούσε να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα της πολιτικής του.
Σε τι έγκειται λοιπόν αυτή η αλλαγή παραδείγματος; Ο ενδοκοινοβουλευτικός Άλλος ως προς τον οποίο συγκροτήθηκε μέχρι πρόσφατα ο κοινοβουλευτισμός μας, προφανώς δεν ήταν οι εμφυλιακοί ηττημένοι, το Κομμουνιστικό Κόμμα – η νομιμότητα του οποίου και η κινηματική του ηθική αποκλείει σε τελική ανάλυση κάθε τέτοια υπόθεση – ή μια Ευρωπαϊκή Αριστερά – η οποία, λιγότερο η ίδια ως κόμμα(τα) και περισσότερο ως δυνητικοποίηση της κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς άλλων κομμάτων, υφίσταται άλλοτε με όρους κουλτούρας (“Ευρωπαϊκή”) και άλλοτε με όρους πολιτικής (“Αριστερά”), μιας πολιτικής στην οποία ενσαρκώνεται το έσχατο όριο “ενδοδημοκρατικού ριζοσπαστισμού”. Ο Άλλος ως προς τον οποίο εξασφαλίσθηκε μέχρι πρόσφατα η κοινοβουλευτική ισορροπία ήταν η Άκρα Δεξιά, το τέρας της Χούντας, που επέτρεψε στο κράτος την ενσωμάτωση προσώπων και πρακτικών που ακριβώς λόγω του αποκλεισμού τους από το δημόσιο λόγο, εξυπηρέτησαν τους σκοπούς του ακόμη καλύτερα. Λίγη σημασία έχει το ότι σήμερα ένας συνδυασμός γεγονότων και προσωπικής χυδαιότητας επιτρέπουν στον αρχηγό του ΛΑ.Ο.Σ. να ευχαριστεί τον ελληνικό λαό για την τιμή που του έκανε να βρίσκεται στην κυβέρνηση (!). Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η συγκρότηση της Αριστεράς ως Ενδοκοινοβουλευτική Ετερότητα. Το “συμμορφωθείτε γιατί θα έρθουν οι αριστεροί να μας φάνε” του Καρατζαφέρη, καταδεικνύει αυτήν την αλλαγή παραδείγματος, για την οποία μπορούν να ειπωθούν τουλάχιστον δύο πράγματα:
1. Η νομιμοποίηση της Άκρας Δεξιάς συντελεί μεν στην αποκάλυψη του προσώπου του κράτους, ωστόσο επειδή είναι αφελές να σκεφτόμαστε ότι αυτό συμβαίνει κατά λάθος ή από ανάγκη, οφείλουμε να το διατυπώσουμε ανάποδα: Η νομιμοποίηση της Άκρας Δεξιάς είναι παρεπόμενο αυτής της στρατηγικής αποκάλυψης. Είναι πολύς καιρός που η καθημερινή χυδαιότητα δεν καταπνίγεται πια προσχηματικά στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό και τη χριστιανορθόδοξη ενοχή και που οι Έλληνες δίπλα μας εκφράζουν με όλη τους την ειλικρίνεια το ρατσισμό, το σεξισμό και το φασισμό τους, όντας σίγουροι (και δυστυχώς έχοντας αρκετές πιθανότητες) ότι δεν ακούγονται πια και τόσο περιθωριακοί. Η βιωμένη προπαγάνδα έχει σε τέτοιο βαθμό επιτύχει που, στην προκειμένη, η αποκάλυψη του προσώπου του κράτους είναι σήμερα ένα διαφημιστικό τέχνασμα που το κάνει ακόμη πιο δημοφιλές !
2. Η Κοινοβουλευτική Αριστερά ως “ενδοκοινοβουλευτικό όριο” προτείνεται άλλοτε ως “ενδοκοινοβουλευτική” και άλλοτε ως “όριο”. Η Κοινοβουλευτική Αριστερά είναι σήμερα ο συντελεστής της κοινοβουλευτικής ισορροπίας, εγγύηση μιας “δημοκρατίας” και συγχρόνως το “αντίθετό της”. Αυτό σημαίνει ότι ο ενδοκοινοβουλευτικός της αποκλεισμός, που είναι σήμερα καταστατικός της οικουμενικότητας των άλλων (ή μάλλον των Ταυτών) προϋποθέτει την ύπαρξή της ως τέτοια, δηλ. ως οριακά μεν, ενδοκοινοβουλευτική δε. Αυτή η αλλαγή παραδείγματος που συντελείται με την παράλληλη κίνηση Κοινοβουλευτικής Αριστεράς και Άκρας Δεξιάς, αναθέτει στην Άκρα Δεξιά έναν επικοινωνιακό ρόλο, μετατοπίζοντας συγχρόνως την Κοινοβουλευτική Αριστερά στην θέση ενός εσωτερικού Έξω ως προς το οποίο το Μέσα ετεροπροσδιορίζεται και εξασφαλίζει τη μέγιστη εντός του συνοχή και τη μέγιστη γύρω του συναίνεση. Ετούτη η μετατόπιση είναι που καθιστά τη διατήρηση της νομιμότητάς αυτής της Αριστεράς ακόμη πιο σαφή ομολογία του εργαλειακού της χαρακτήρα.
Η πράξη καταστροφής δεν μας φαίνεται ποτέ άλλοτε τόσο καθαρή – εννοώ τόσο απόλυτη -, όσο τη στιγμή που επιτίθεται στην πέτρα. Θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά το γεγονός ότι η πέτρα, που χρονολογείται από την ανθρώπινη προϊστορία, καταλαμβάνει και τους ιστορικούς χρόνους· και μάλιστα με μια διπλή κατ’ ουσίαν χρήση: της κατασκευής και της καταστροφής. Για τη σπουδαιότητα αυτών των δύο λειτουργιών της μαρτυρούν όλες οι θρησκείες: η χριστιανική (ο λίθος επί του οποίου οικοδομείται η εκκλησία, ο λιθοβολισμός), η ισλαμική, κι άλλες ακόμη, μ’ ένα λιγότερο ρητό αλλά εξίσου ισχυρό συμβολισμό. Αυτή η διπλή χρήση της πέτρας αντανακλά την ίδια μας την αμφισημία, η οποία, στη διάρκεια χιλιετιών αρχικά και αιώνων στη συνέχεια, έχει αποτυπωθεί πάνω στο μοναδικό υλικό που για πολύ καιρό γνώριζε ο άνθρωπος.
Η παρουσία της πέτρα είναι για τον άνθρωπο κάτι το τόσο θεμελιώδες ώστε η άρνησή της πάντοτε μας ευαισθητοποιεί, ιδίως όταν πραγματοποιείται με ακραίο τρόπο. Δεν μπορούμε ν’ ανεχτούμε και σκανδαλιζόμαστε όταν κάποιοι την αγνοούν (χρησιμοποιώντας την σαν απλό μέσον, όπως οι γκαρφιτομανείς) ή την κατεδαφίζουν (όπως οι βάνδαλοι). Ταυτόχρονα όμως, η πέτρα μας απαγορεύει να κατανοήσουμε και να γνωρίσουμε τα κίνητρα και την οδό εκείνων που χάραξαν αυτά τα σημάδια ή ζωγράφισαν εκείνες τις εικόνες. Μας καταδικάζει μάλιστα ν’ αγνοούμε την ενόρμηση που ωθεί ορισμένους ανθρώπου, περισσότερο από άλλους, στην καταστροφή της.
[...]
Σήμερα, μπορούμε πια να διακρίνουμε ότι το συγκινησιακό δυναμικό που εμπεριέχεται στη λέξη ΒΑΝΔΑΛΟΣ, είναι η ένοχη κληρονομιά της συλλογικής μνήμης. Αυτή η μνήμη, που τη μωρία της έχει πληθωρικά υπογραμμίσει η σύγχρονη ψυχολογία, αποκαλύφθηκε ελλειματική πάνω σ’ αυτό το συγκεκριμένο σημείο. Πράγματι, η συνωνυμία των λέξεων ΒΑΝΔΑΛΟΣ και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ μάλλον μεταμφιέζει παραπειστικά τη συμπεριφορά την οποία ισχυρίζεται ότι καταγγέλλει, παρά εξυπηρετεί ή διευκολύνει την ξεκάθαρη παράστασή της. Εξ άλλου, αν η συλλογική μνήμη δεν μας μετέφερε κάτι το εσφαλμένο, δεν θα τολμούσα να κάνω την ακόλουθη παρατήρηση· τόσο στη βιολογία όσο και στην ψυχολογία η ικανότητα για λήθη και ανανέωση είναι απαραίτητες για τη ζωή, αν όχι για την επιβίωση.
[Άσκερ Γιορν, 2003]
*για το βίντεο ευχαριστώ τον Σ.Β.
