Skip to content

το πένθος ως γιορτή

280110

…για τους ελεύθερους λυρικούς, που γιόρταζαν τον τρόμο και το θάνατο μέρες εννιά, από σαν σήμερα

*κατοικώντας το μνημειακό·  πρόσφυγες  εγκατεστημένοι στο Βασιλικό Θέατρο, το 1922.

Advertisements
5 Comments leave one →
  1. 290110 2039

    Να κάνουμε την γλυκιά θέρμη της νοσταλγίας,
    ανεξέλεγκτο δροσερό πάθος για ζωή, δημιουργικότητα, ελευθερία!

    Με γύρισες πίσω στην απελευθερωμένη σκηνή,
    με το πιάνο, τα εξεγερμένα μπαλέτα, τη ρηξιακή δημιουργικότητα…
    Πόσο διαφορετικές ακούγονταν οι νότες αυτού του πιάνου τότε.
    Πόσο διαφορετική ήταν η κίνηση πάνω στη σκηνή.

    Ας είμαστε έτοιμοι, στην ώρα μας, στις επόμενες γιορτές μας, στις επόμενες Λυρικές, στις επερχόμενες εξεγέρσεις μιας και το πένθος δεν έλειψε ποτέ από το μυαλό μας…

    σε φιλώ και σε ευχαριστώ!

    ένας ελεύθερος λυρικός

  2. 040210 1032

    ένας χρόνος ε; η κατάληψη της Λυρικής λοιδωρήθηκε από τις ιδεολογίες αριστερά δεξια άλλες δίκαια άλλες άδικα κόσμος στις σκάλες φωνές στο φουαγιέ ησυχία στη σκηνή απορίες στις συνελεύσεις βεβαιότητες στους κομισάριους ακαδημίας σώματα σε κίνηση σημασίες που κατηφορίζουν προς την μπάσταρδη κάνιγκος γυρνώντας την πλάτη στο καθαρό σύνταγμα η κατάληψη ένα δροσερό αεράκι συνοδεύει το δικό μας ποτάμι χαϊδεύει τη μνήμη με ένα μικρό θρόϊσμα χαμόγελου

    σου κρατώ το χέρι ποτέ σφιχτά

  3. matriks permalink
    040210 1235

    τρια κειμενακια εχω γραψει κι όλο τα σβηνω…δεν μπορω να αποτυπώσω σε λέξεις μάλλον γιατι, για μένα, δεν υπάρχουν σημεια που να σημαίνουν αυτό το βιωμα…αρνούμαι πεισματικα ακομα κι ενα χρονο μετα να το μετατρεψω σε αναμνηση..
    Ας είμαστε ετοιμοι, όπως λέει και ο φιλος..
    Ελευθεροι Λυρικοι διαισθανομαι την ωρα που θα ξαναβρεθουμε…
    Εγω θα φορεσω το παντελονι που εχει γίνει πρασινο, κιτρινο και πορτοκαλι απο τις μπογιες που χρωματισαν την ασφαλτο ένα χρόνο πριν και σκιστικε μη μπορώντας ν’αντεξει την εξεγειρόμενη κινηση στην ακαδημιας….

  4. φακιλας permalink
    050210 1926

    λοιπον κυριοι,κυριες…
    ελλείψη ατζεντας, τα πρακτικα τα κρατα η μαρμαγκα… ή μαλλον η σκαρα-μα(ρμα)γκα.

    εγω παντως, ελπιζω ενδομιχα ακομα σε μια απεραντη αγκαλια θαλασσα.
    με γευση πονου, ηδονικη, στα χειλη απο παθιαρικα φιλια με την ουτοπια.

    Κρατη στις τελευταιες λεξεις!!
    Που σιγουρα δεν ηταν του αλεξη, αλλα δικες ΜΟΥ!
    περιμενουμε ακομη να τις φωναξουμε μαζι…
    υπομονη….
    υπομονη….ως ποτε?
    υπομονη… υπομονη?

    μεχρι να εκραγει το μπουρδελο για τα καλα…
    τελικα ο φιλος που τον νομισα για προβοκατωρα ειχε δικιο… επρεπε να την ειχαμε καψει!

    τωρα που δεν εκαψα, με στοιχειωνει το φαντασμα που βρηκα θαμμενο στα παρασκηνια.
    το κουβαλαω μεχρι να βρω που να το θαψω να ηρεμισει η ψυχη του.
    Ως τοτε θα αναρωτιεμαι..

    αν η γιαγια μου ειχε τα καλα τα καρουλια θα ηταν οντως πατινι/τρενο… κοκ?
    γιατι με τα καρουλια τα παλια μενει για παντοτε γιαγια.

    αιωνια η μνημη μας.

  5. mapetstencils permalink
    080210 1822

    http://mapetstencils.wordpress.com/ χορεύοντας στην ακαδημίας..ποτε θα μας ξανασυμβει..πρεπει να φτιαξουμε το μερος που θα ξανασυναντηθουμε..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: