Skip to content

Αλλαγή Παραδείγματος: Άκρα Δεξιά, Κοινοβουλευτική Αριστερά & Ενδοκοινοβουλευτική Ετερότητα

241211

.

Είχα μέχρι πρόσφατα δύο μικρές αναρτήσεις για το κόμμα ΛΑ.Ο.Σ. και τον αρχηγό του, τις οποίες τελικά κατέβασα από βάσιμο φόβο ότι με το να σχολιάζει κανείς ένα προφανές μήνυμα γίνεται αναπόφευκτα κοινωνός του. Αυτό φαίνεται να είναι και το επικοινωνιακό τέχνασμα του ΛΑ.Ο.Σ., που δείχνει μια βαθιά ανάγκη για αντιπαράθεση, ειδικά όταν αυτή μπορεί να συντελέσει στη γελοιοποίηση των εκπροσώπων του και την αποκάλυψη των ταπεινών τους ενστίκτων, της μικροπολιτικής τους ιδιοσυγκρασίας και της χυδαιότητας που τους διακρίνει. Αυτές οι φαινομενικές ήττες του ΛΑ.Ο.Σ. είναι που του εξασφαλίζουν τους μηχανισμούς της αναπαραγωγής του, αφού επιτυγχάνουν την ταύτιση κάθε μέχρι σήμερα καταπιεσμένου φασίστα που βίωνε μοναχικά τον αποκλεισμό του από το δημόσιο διάλογο. Θα επιχειρήσω παρακάτω μια επίκαιρη παρατήρηση.

Τις προάλλες λοιπόν, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Καρατζαφέρης αυτοπροσφέρθηκε ως προφήτης κακών, απειλώντας σημερινούς και δυνητικούς συνομιλητές του με μια κυβέρνηση Αριστερών (το δημοσκοπικό άθροισμα του 40% των Κ.Κ.Ε., ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΔΗΜ.ΑΡ., Άρμα Πολιτών και δεν ξέρω τι άλλο), ένα δυσοίωνο μέλλον που κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας αν δε συμμορφωθούμε όλοι μαζί συναινώντας στην πολιτική του. Πρόκειται για μια αλλαγή παραδείγματος που δεν είναι παρεπόμενο της αποθράσυνσης του Καρατζαφέρη σε μια προσπάθεια να δαιμονοποιήσει την Ενδοκοινοβουλευτική Αριστερά επειδή, όπως κάποιοι θα ήθελαν να πιστεύουμε, θα μπορούσε να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα της πολιτικής του.

Σε τι έγκειται λοιπόν αυτή η αλλαγή παραδείγματος; Ο ενδοκοινοβουλευτικός Άλλος ως προς τον οποίο συγκροτήθηκε μέχρι πρόσφατα ο κοινοβουλευτισμός μας, προφανώς δεν ήταν οι εμφυλιακοί ηττημένοι, το Κομμουνιστικό Κόμμα – η νομιμότητα του οποίου και η κινηματική του ηθική αποκλείει σε τελική ανάλυση κάθε τέτοια υπόθεση – ή μια Ευρωπαϊκή Αριστερά – η οποία, λιγότερο η ίδια ως κόμμα(τα) και περισσότερο ως δυνητικοποίηση της κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς άλλων κομμάτων, υφίσταται άλλοτε με όρους κουλτούρας (“Ευρωπαϊκή”) και άλλοτε με όρους πολιτικής (“Αριστερά”), μιας πολιτικής στην οποία ενσαρκώνεται το έσχατο όριο “ενδοδημοκρατικού ριζοσπαστισμού”. Ο Άλλος ως προς τον οποίο εξασφαλίσθηκε μέχρι πρόσφατα η κοινοβουλευτική ισορροπία ήταν η Άκρα Δεξιά, το τέρας της Χούντας, που επέτρεψε στο κράτος την ενσωμάτωση προσώπων και πρακτικών που ακριβώς λόγω του αποκλεισμού τους από το δημόσιο λόγο, εξυπηρέτησαν τους σκοπούς του ακόμη καλύτερα. Λίγη σημασία έχει το ότι σήμερα ένας συνδυασμός γεγονότων και προσωπικής χυδαιότητας επιτρέπουν στον αρχηγό του ΛΑ.Ο.Σ. να ευχαριστεί τον ελληνικό λαό για την τιμή που του έκανε να βρίσκεται στην κυβέρνηση (!). Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η συγκρότηση της Αριστεράς ως Ενδοκοινοβουλευτική Ετερότητα. Το “συμμορφωθείτε γιατί θα έρθουν οι αριστεροί να μας φάνε” του Καρατζαφέρη, καταδεικνύει αυτήν την αλλαγή παραδείγματος, για την οποία μπορούν να ειπωθούν τουλάχιστον δύο πράγματα:

1. Η νομιμοποίηση της Άκρας Δεξιάς συντελεί μεν στην αποκάλυψη του προσώπου του κράτους, ωστόσο επειδή είναι αφελές να σκεφτόμαστε ότι αυτό συμβαίνει κατά λάθος ή από ανάγκη, οφείλουμε να το διατυπώσουμε ανάποδα: Η νομιμοποίηση της Άκρας Δεξιάς είναι παρεπόμενο αυτής της στρατηγικής αποκάλυψης. Είναι πολύς καιρός που η καθημερινή χυδαιότητα δεν καταπνίγεται πια προσχηματικά στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό και τη χριστιανορθόδοξη ενοχή και που οι Έλληνες δίπλα μας εκφράζουν με όλη τους την ειλικρίνεια το ρατσισμό, το σεξισμό και το φασισμό τους, όντας σίγουροι (και δυστυχώς έχοντας αρκετές πιθανότητες) ότι δεν ακούγονται πια και τόσο περιθωριακοί. Η βιωμένη προπαγάνδα έχει σε τέτοιο βαθμό επιτύχει που, στην προκειμένη, η αποκάλυψη του προσώπου του κράτους είναι σήμερα ένα διαφημιστικό τέχνασμα που το κάνει ακόμη πιο δημοφιλές !

2. Η Κοινοβουλευτική Αριστερά ως “ενδοκοινοβουλευτικό όριο” προτείνεται άλλοτε ως “ενδοκοινοβουλευτική” και άλλοτε ως “όριο”. Η Κοινοβουλευτική Αριστερά είναι σήμερα ο συντελεστής της κοινοβουλευτικής ισορροπίας, εγγύηση μιας “δημοκρατίας” και συγχρόνως το “αντίθετό της”. Αυτό σημαίνει ότι ο ενδοκοινοβουλευτικός της αποκλεισμός, που είναι σήμερα καταστατικός της οικουμενικότητας των άλλων (ή μάλλον των Ταυτών) προϋποθέτει την ύπαρξή της ως τέτοια, δηλ. ως οριακά μεν, ενδοκοινοβουλευτική δε. Αυτή η αλλαγή παραδείγματος που συντελείται με την παράλληλη κίνηση Κοινοβουλευτικής Αριστεράς και Άκρας Δεξιάς, αναθέτει στην Άκρα Δεξιά έναν επικοινωνιακό ρόλο, μετατοπίζοντας συγχρόνως την Κοινοβουλευτική Αριστερά στην θέση ενός εσωτερικού Έξω ως προς το οποίο το Μέσα ετεροπροσδιορίζεται και εξασφαλίζει τη μέγιστη εντός του συνοχή και τη μέγιστη γύρω του συναίνεση. Ετούτη η μετατόπιση είναι που καθιστά τη διατήρηση της νομιμότητάς αυτής της Αριστεράς ακόμη πιο σαφή ομολογία του εργαλειακού της χαρακτήρα.

Advertisements
3 Comments leave one →
  1. 241211 1847

    το χάρηκα ιδιαιτέρως :)
    εύχομαι beim naechsten Jahr κι άλλα πολλά τέτοια!
    ευχές.

  2. 241211 2142

    :)
    ευχές σε εσάς και τους κήπους σας!

  3. Μπουκανιέρος permalink
    291211 1434

    Καλό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: