Skip to content

…και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Marfin;

150212

*ο Απόστολος Δοξιάδης είναι η σκιά μιας ηλικιωμένης αστής 

[από τη νύχτα με τα κεριά έξω από το Αττικόν]

.

Είναι μάλλον ειλικρινές να αποφεύγεις να αναφέρεσαι στα προφανή. Παραδείγματος χάριν, το να μην πεις τίποτε για το κάψιμο του Αττικόν είναι μάλλον μια πράξη ειλικρίνειας: το να αποφύγεις μια σχετική δήλωση σημαίνει να συμμερίζεσαι ότι οι συσχετισμοί του τι αξίζει να ειπωθεί και τι όχι είναι τέτοιοι, που μια δήλωση πένθους για το κάψιμο του Αττικόν θα αναδειχθεί αμέσως στη θέση ενός αρχικά απόντος (ή έστω μη προφανούς) κινήτρου για να καεί το Αττικόν. Με άλλα λόγια, το ότι κάποιοι μπορούν και προβαίνουν σε δηλώσεις πένθους για το καμένο Αττικόν είναι λόγος ικανός για να το κάψει κανείς.

Είναι μάλλον ειλικρινές να αποφεύγεις να κάνεις προβολές. Παραδείγματος χάριν, το να μην πεις τίποτε για το κάψιμο του Αττικόν είναι μάλλον μια πράξη ειλικρίνειας: το να αποφύγεις μια σχετική δήλωση σημαίνει να ομολογείς ότι το άλμα που απαιτείται προκειμένου να δικαιολογήσεις το κάψιμο του Αττικόν είναι τέτοιο, που η απόπειρα να το δικαιολογήσεις δύναται να αναδείξει μια σειρά από λόγους για να μην καεί το Αττικόν. Με άλλα λόγια, το να προσπαθούν κάποιοι να δικαιολογήσουν το κάψιμο του Αττικόν, αναδεικνύει πιθανώς γιατί να μην καεί.

Στις 13 Φεβρουαρίου, την επομένη των κινητοποιήσεων της Κυριακής, αλλά κυρίως την επομένη της ψήφισης του νέου Μνημονίου, Αθηναίοι συγκεντρώθηκαν έξω από τον κινηματογράφο Αττικόν κρατώντας ένα αναμμένο κερί, πράξη με την οποία υποθέτω ότι ήθελαν να δηλώσουν πένθος για το κάψιμό του.

Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση, βεβαίως, βρίσκεται πέρα από μια πράξη υποκρισίας, στα πλαίσια ανάδειξης ενός κατ’ επίφαση πολιτικού χώρου που αποποιείται καταστατικά το πολιτικό και που προετοιμάζεται να αποτελέσει την κολυμπήθρα των πολιτικών σχημάτων που δε θα επιβιώσουν της κρίσης της εκπροσώπησης. Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση, επίσης, βρίσκεται πέρα από την τάση του ενεργού πολίτη που επικαιροποίησαν οι λεγόμενοι ατενίστας, μια τάση που υιοθετώντας έναν ελαφρό ακτιβισμό αποσκοπεί στην μετακίνηση του όρου δημόσιος χώρος προς τον όρο κοινόχρηστος. Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση, επίσης, δεν είναι απλώς μια πράξη υπεκφυγής, μια απόπειρα μετακίνησης του ενδιαφέροντος από τα καμένα εργασιακά στα καμένα μνημεία (αυτό το τελευταίο το αναπαράγω χάριν θεματολογίας). Ετούτη η ανειλικρινής δήλωση είναι πρωτίστως η έκφραση μιας ανικανοποίητης νοσταλγίας για μια Μαρφίν. Είναι μια πράξη που αποκαλύπτει την εργαλειακή αξιοποίηση των τριών νεκρών της 5ης Μαΐου του 2010, αναπαράγοντας την τραγωδία της Marfin με τη μορφή φάρσας.

Advertisements
One Comment leave one →
  1. Νος Ηρώ Μη Αλλο permalink
    160212 1613

    Ωιμέ! Τουλάχιστον να καίγονταν ολόκληρο θα χαμε βαρβάρους. Να δεις που απ την ανικανότητα του εμπρηστή δεν μπόρεσε να μας χώσει σε στρατιωτικό νόμο ο Παπαμέρκελ. Τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: