Skip to content

πρόχειρες θέσεις για την απονομιμοποίηση της ΧΑ

261012

.

Από ανόητη έως ύποπτη είναι η κουβέντα για την απονομιμοποίηση της ΧΑ. Η είσοδος της ΧΑ στο κοινοβούλιο είναι σύμπτωμα της πολιτικής διαμεσολάβησης. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία παρέχει πλήρη και αδιαμφισβήτητη νομιμοποίηση στη ΧΑ. Δεν πρόκειται για δημοκρατικό παράδοξο ή για βραχυκύκλωμα αλλά για την έσχατη συνέπεια της διαμεσολάβησης.

Εκείνο που χρειάζεται είναι η αποδόμηση αυτού που γίνεται χυδαία αποδεκτό ως ‘καλύτερη δυνατή λύση’. Η απονομιμοποίηση της ΧΑ υπονοεί την αναστολή της έκφρασης των ψηφοφόρων της, εντός όμως του δεδομένου πλαισίου που οριοθετεί αυτή η έκφραση. Αυτό είναι βραχυκύκλωμα.

Είναι επίσης ανόητο έως ύποπτο να ισχυρίζεται κανείς ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ δεν είναι οι φασίστες. Το ότι οι περισσότεροι πιθανώς να μην διαθέτουν το εννοιολογικό οπλοστάσιο να αυτοπροσδιοριστούν ως τέτοιοι, το μόνο που επιβεβαιώνει είναι το ειλικρινές της έκφρασής τους. Συγχρόνως, αυτό σημαίνει ότι δεν γίνεται να απωθηθούν ή να μεταπειστούν με ιδεολογικούς όρους, και αυτό τους κάνει ακόμη πιο επικίνδυνους.

Είναι εκείνοι που μετράνε χαμένες ψήφους (που δεν κωλύονται να μαζέψουν ψήφους από όπου και αν προέρχονται) που υποστηρίζουν ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ είναι ‘δημοκρατικοί’ πολίτες που βρίσκονται σε σύγχυση. Πρόκειται περί δημοκρατικών πολιτών που ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να είναι φασίστες.

Ο λόγος για τον οποίο η ΧΑ δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από τον συστημικό αντίλογο είναι ότι ο συστημικός αντίλογος έχει αφοπλιστεί συναινώντας σε μια καθολικη αναπαρασταση: ο εθνικιστικός λόγος των ΧΑ δεν μπορεί να αποκρουστεί από μια συστημική αριστερά που προσβλέπει στη διακυβέρνηση της χώρας. Δεν γίνεται, από τη μια να έχεις ανάγκη από σύμβολα που θα αναπαριστούν μια συλλογική ταυτότητα και θα προάγουν την κοινωνική συνοχή, να υπολογίζεις την επενέργειά τους πάνω στα πλήθη και συγχρόνως να προσποιείσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να διατηρείται σε ένα μετριοπαθές επίπεδο, να ευελπιστείς ότι μπορείς να καταστείλεις τη λατρεία τους και την παράνοια, να θεωρείς ότι το κλειστό αυτό όλον δεν θα αναπτύξει την ανάγκη να ετεροπροσδιορίζεται εις βάρους του μετανάστη, του ομοφυλόφιλου, του αλλόθρησκου, να θεωρείς ότι μπορείς να διατηρήσεις αυτό το σχήμα ως ανοιχτό κλειστό.

Εκείνο που εξιτάρει τους ψηφοφόρους της ΧΑ είναι ακριβώς ότι η ΧΑ δεν συναινεί στους κανόνες του φερ πλέι – ο ρόλος της δεν είναι να επιβεβαιώνει του κανόνες της πολιτικής αγοράς, ακριβώς γιατί ως προϊον πλασάρεται ως εξωσυστημικό. Όποιος ισχυρίζεται ότι η ΧΑ δεν χωράει στην πολιτική αγορά, είτε έχει πέσει θύμα της κτηνώδους γοητείας της είτε είναι μέρος του μηχανισμού που την προωθεί.

Η ΧΑ δίνει φωνή στον φασίστα δίπλα μας χωρίς να τον διορθώνει, χωρίς να υσχυρίζεται ότι “είμαι η καλύτερη εκδοχή σου, αυτός που μπορεί να σε εκφράσει όπως εσύ δεν ξέρεις να εκφραστείς”. Η ΧΑ λέει “είμαι ένα φοβικό κτήνος, σεξιστής, ρατσιστής και φασίστας, γιατί είσαι ένα φοβικό κτήνος, σεξιστής, ρατσιστής και φασίστας. Έχω πάντα δίκιο, γιατί έχεις πάντα δίκιο. Τρέμω τους ανθρώπους γιατί δεν νιώθω τίποτα κάτω από τα φουσκωτά μου μπράτσα και θα λέω και θα κάνω ό,τι θέλω για να λες και να κάνεις ό,τι θες. Δεν έχω πρόσωπο και δεν έχω όνομα, και θα εκφράζω τη σεξουαλική μου καταπίεση και τη συναισθηματική μου ανεπάρκεια υποταγμένος και θα σαστίζω με την ελευθερία των άλλων και θα λυσσάω να τους καθυποτάξω κι αυτούς”.

Κι όμως, με τους ισχύοντες όρους του πολιτικού, όπου κανείς δεν χρειάζεται να φέρει την ευθύνη των πολιτικών του επιλογών, παρά ίσως στιγμιαία κατά την ανά τετραετία εκλογική διαδικασία, οι άνθρωποι αυτοί διατηρούν νομίμως το ίδιο δικαίωμα στην εκπροσώπηση, το ίδιο δικαίωμα στη δημοκρατία! Η υποτιθέμενη αμηχανία του δημόσιου λόγου να αντιμετωπίσει αυτήν την υποτιθέμενη συστημική παρεκτροπή οφείλεται στο ότι δεν είναι δυνατόν να αρθρωθεί ότι η κομματική κουλτούρα που υποκαθιστούσε μέχρι σήμερα την πολιτική έκφραση βασίστηκε και αυτή στη μεταβίβαση της πολιτικής ευθύνης.

Το, παιδαγωγικώς ορθό, να λες σε ένα νήπιο που μόλις εκσφενδόνισε τα δημητριακά του στις τέσσερις γωνιές του καθιστικού ότι είναι καλό παιδί, και ότι τα καλά παιδιά δεν κάνουν τέτοια πράγματα, είναι πολιτικά χυδαίο όταν το απευθύνεις σε ενήλικα πολιτικά υποκείμενα, καθότι προϋποθέτει κάποιον που επιθυμεί μια θέση πατέρα απ την οποία νομιμοποιείται να λέει ‘είστε καλοί ψηφοφόροι, και οι καλοί ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν ΧΑ’.

Μικρή, κάθε φορά που κουρευόμουν, ο πατέρας μου προσπαθούσε να αστειευτεί μαζί μου λέγοντας ‘Δεν φτάνει που μας κόψανε τα μαλλιά, θα τους πληρώσουμε κι όλας;’. Η συνθήκη της διαμεσολάβησης είναι τέτοια που η δια της ψήφου εκχώρηση της πολιτική ισχύος παρουσιάζεται ως το δυσβάστακτο κόστος που πληρώνει κανείς για να επιβεβαιώσει την επιθυμία του να απαλλαγεί της πολιτικής του ευθύνης. Το φαινόμενο της ΧΑ φανερώνει ότι η αποστέρηση της κοινωνίας από την πολιτική της ευθύνη είναι ο εξαρχής στόχος της εκλογικής διαδικασίας. Το συνοικιακό κομμωτήριο δεν ήθελε τόσο τα 10 ευρώ, όσο να με κουρέψει (αν και θυμίζει την καμπάνια της ΟΝΝΕΔ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, θα τολμήσω να πω) γουλί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: