Skip to content

επίκαιρα

021113

a

Γράφω με αμφιθυμία, καθότι η ανάγκη να μιλήσει κανείς δεν συμβαδίζει απαραίτητα με την ανάγκη του να ειπωθεί εκείνο που τελικά λέγεται. Είναι, εννοώ, κάπως προφανές ότι κάθε νεκρός έχει μητέρα που θα τον θρηνήσει, παιδιά, συντρόφους, εραστές και αγνώστους. Εκείνο ωστόσο που οφείλει να μας αφορά είναι μάλλον οι άγνωστοι. Η πράξη είναι δημόσια. Η βία που την χαρακτηρίζει δεν είναι η βία της αφαίρεσης της ζωής, αλλά η βία που διαρρηγνύει τα ιδιωτικά όρια αυτού του γεγονότος και το καθιστά δημόσιο. Η δημοσιότητα είναι βία. Κι αυτό γιατί οι συμβολικοί δεσμοί του γεγονότος εμπλέκουν, με τη βία, όλους μας.

Δεν νιώθω ιδιαίτερα καλά με την ιδέα ότι προσωπικά ο θάνατος αυτός καθαυτός ενός Χρυσαυγίτη δε φαίνεται να με αγγίζει. Ψάχνω μέσα μου και το μόνο που βρίσκω είναι ένα απονοηματοδοτημένο αντανακλαστικό, το ίδιο που είχα χτες μπροστά στο περιστέρι που σαν να το χτύπησε το ρεύμα, έπεσε με το κεφάλι στο καπό του αυτοκινήτου ενώ το προσπερνούσα με το λεωφορείο. Τινάχτηκα από τη θέση μου, αλλά δεν ζήτησα του οδηγού να σταματήσει. Αν στη ζούγκλα της πόλης η τροφική αλυσίδα περιλαμβάνει και τα περιστέρια και τις κολώνες της ΔΕΗ, το να συντροφέψω ένα περιστέρι στις τελευταίες του στιγμές θα ήταν κάτι που θα αφορούσε, ιδιωτικά, μόνον εμένα και ούτε καν το περιστέρι, πόσο μάλλον τον θάνατό του. Το πένθος όμως μέσα από το λεωφορείο είναι ένα πένθος δημόσιο. Όπως δημόσια είναι η συνενοχή στις συνθήκες γέννησης και συντήρησης μιας ζούγκλας όπου η τροφική αλυσίδα τείνει προς τον κανιβαλισμό.

Ως εκ τούτου, το ζήτημα πιστεύω ότι πρέπει να μας απασχολεί ως εξής:

Αν και υπάρχει τέτοιο κομμάτι στα όρια της κοινωνίας που αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά αποδίδοντας στον εαυτό του το ρόλο του εξονόματός της εκδικητή (έχει, αν μη τι άλλο, υπάρξει), τι πιθανότητες υπάρχουν όλο αυτό να είναι απλώς προβοκάτσια; Πιστεύω μεγάλες. Τι πιθανότητες υπάρχουν όλο αυτό να είναι ανοησία; Πιστεύω επίσης μεγάλες. Έχει σημασία αν είναι προβοκάτσια που προσποιείται την ανοησία ή αν είναι ανοησία που εξυπηρετεί την προβοκάτσια; Ασφαλώς και έχει.

Το αίμα αυτών των δύο ανθρώπων (ανθρώπων, με την αποκλειστική έννοια του όρου που πάντα οφείλει να μας συγκινεί, τουλάχιστον όσο και ο όρος “περιστέρι”), μας καθιστά κοινωνούς μιας ύποπτης συστημικής προπαγάνδας εξαιτίας του ότι το ανθρώπινο αυτό αντανακλαστικό συγκαλύπτει συνειδητά μιαν αμυντική απέχθεια. Ετούτη η αμυντική απέχθεια, κρυμμένη άτσαλα κάτω από την ανθρωπιά μας, δύναται υπό τη γοητεία του λανθάνοντος να φαντάζει ως το πολύτιμο μυστικό (το “δημόσιο μυστικό” που θα έλεγε ο κύριος Taussig), η αξία του οποίου όμως ταυτίζεται με την δυνιτικοποίηση της αποκάλυψής του. Η προσπάθεια που κάνουμε για να κρύψουμε την απέχθεια προς τον Χρυσαυγίτη είναι ένας επιτυχής αντιπερισπασμός στον οποίο επιδιδόμαστε συλλογικά.

Δυνάμεθα όλοι μας, όλοι εμείς οι ανόητοι, να κάνουμε τους πονηρούς φυλάσσοντας το ανείπωτο: “μεταξύ μας, δεν με ενδιαφέρει καθόλου για τους δύο Χρυσαυγίτες, δύο, τρεις τέσσερις πόσοι ήταν, χέστηκα, καλά τους κάνανε” κι ύστερα “κι αυτός μανούλα έχει” κι ύστερα “γιατί ο Φύσσας μανούλα δεν είχε” και “καλά τους κάνανε”, αλλά “κι εγώ μανούλα είμαι” και πάλι απ την αρχή.

Κι έτσι, πίσω από την στρατιά των ανόητων που αναλώνεται νομίζοντας ότι υποκρύπτει τις αμφιβολίες της γύρω από το αν ο θάνατος ενός Χρυσαυγίτη ισοδυναμεί όντως με τον θάνατο ενός ανθρώπου, κρύβεται με απόλυτη επιτυχία μια δυσβάστακτη ενοχή, η συλλογική ευθύνη για την γέννηση ενός Χρυσαυγίτη που ισοδυναμεί αδιαπραγμάτευτα με τον θάνατο ενός ανθρώπου, του ανθρώπου που ο ίδιος ο Χρυσαυγίτης υπήρξε πριν τον αποχαρακτηρισμό του.

Βία είναι ο συλλογικός στρουθοκαμηλισμός. Δεν είναι οι δύο νεκροί του Ν. Ηρακλείου, που ήταν, πιθανολογώ, πεθαμένοι  καιρό τώρα.

Το ζήτημα είναι ποιανού θανάτου τη συλλογική ευθύνη είμαστε πρόθυμοι να αναλάβουμε.

.

—————————————————————————————————————————————————

.

Γιατί η ανοησία ισοδυναμεί με προβοκάτσια στο βαθμό που προλαμβάνει τις συλλογικές απαντήσεις: Εχτές στο δελτίο των 8 είδα να πυροβολούν έναν Χρυσαυγίτη στο κεφάλι. Δεν ξέρω κατά πόσον ο θάνατος ενός Χρυσαυγίτη ισοδυναμεί όντως με τον θάνατο ενός ανθρώπου. Το θέμα είναι κατά πόσον ισοδυναμώ εγώ με άνθρωπο την ώρα που το κοιτάζω. Τώρα κατάλαβα γιατί είδαμε τον Παύλο Φύσσα να πεθαίνει στην πρώτη σελίδα.

Advertisements
8 Comments leave one →
  1. 031113 1733

    Το ίδιο ερώτημα, ως λανθάνουσα ενοχή, μπορεί να μας απευθυνθεί και για τους αυτόχειρες της περιόδου του μνημονίου. Αν και πόσο νοιώθουμε συνυπεύθυνοι.

    Η εμπλοκή μας μέσω της ενοχής είναι ακριβώς αυτό που το κάνει ζήτημα πολιτικό. Αλλιώς θα το εντάσσαμε στον φυσικό κύκλο της αλυσίδας και δεν θα ασχολούμασταν.

    Δεν νομίζω ότι υπάρχει διαφυγή από τη λήψη πολιτικής θέσης για τους φόνους.
    Μάλιστα – αν πρόκειται για ιδεολόγους – μιλάμε για πολιτικές δολοφονίες, όπως και η δολοφονία Φύσσα. Να μου πεις, κι η προβοκάτσια πολιτική πράξη είναι, από την πλευρά του κράτους/παρακράτους, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ!

    (“δυν-η-τικοποίηση” σου ξέφυγε)

  2. 041113 1720

    “Έχει σημασία αν είναι προβοκάτσια που προσποιείται την ανοησία ή αν είναι ανοησία που εξυπηρετεί την προβοκάτσια; Ασφαλώς και έχει.”

    αλλά (εξάλλου) : ναι σε όλα.

  3. 041113 1751

    Reblogged this on σημειωματαριο κηπων and commented:
    σήμερα «ξαναμπλογκάρισμα», κάτι που σπανίως γίνεται στους «κήπους» (σημ.: ο σιδηροδρομικός τίτλος τού βλογ «beim nächsten mal wird alles besser» εξηγείται εντός τού ιδίου)

  4. 061113 0000

    Χάρη για κάποιο λόγο δεν είδα τα comments εγκαίρως… Χαιρετισμούς σ εσάς και τους κήπους σας!

    • 071113 1759

      ευχαριστούσα εντεύχομαι

      (για κάποιο λόγο δεν εύρισκα διεύθυνση (μαίηλ) να σάς ενημερώσω από πριν ότι σκόπευα να ξαναμπλογκάρω)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: