Skip to content

Ουκρανία

240214

 

image

Απο το Jungle-Report.
Ευχαριστώ τον Φ.

Advertisements

το ελγίνειο παράδοξο [2]

150214

αποδελτίωση*003

Ειναι αρχικα προφανες οτι η θεση των μαρμαρων ειναι στον Παρθενωνα. Τουτο ωστοσο θα μπορουσε να ειπωθει ευκολοτερα αν επροκειτο για το διαμαντι που πρεπει να γυρισει στην Ινδια ή τις μασκες που πρεπει να γυρισουν στην Αφρικη, με την εννοια οτι κυνδυνευει κανεις να φαινεται πως δεν υπερασπιζεται τη λογικη αλλα την εθνικιστικη μικροτητα του εκαστοτε υπουργου (ο οποιος παρεμπιπτοντως μου θυμιζει τα παιδακια στα Μινιον που περιμενουν στην ουρα για να βγουν φωτογραφια με τον Αγιο Βασιλη).

Ωστοσο, επειδη αντιθετα με εκεινο που πιστευται, σημασια δεν εχει ουτε τι λες, ουτε πως το λες, αλλα ποιος το λεει, η νοηματοδοτηση που εχουν λαβει τα μαρμαρα απο ολοκληρο το ενδοκοινοβουλευτικο φασμα εχει καταστησει την επιστροφη τους απεχθη.

Με μια δευτερη αναγνωση ομως, η επιστροφη των μαρμαρων ειναι και ανοητη για εναν πιο σημαντικο λογο: Ειναι ανιστορικο να πας να φερεις τα μαρμαρα απο το Βρετανικο για να τα κρεμασεις παλι στο μνημειο (υποτιθεται μαλιστα “με τη θεληση τους”). Με ανθρωπολογικους, με αισθητικους, με φιλοσοφικους ορους, ειναι απλως ανοησια. Το μνημειο δεν ειναι ενα κοινο αντικειμενο. Δεν μπορεις να πας και να το διορθωσεις! Το μνημειο ειναι θραυσματικο γιατι ενσωματωνει μιαν αλλη καταγραφη.

Το να ζηταμε πισω τα μαρμαρα ειναι σα να ζηταμε ενα μνημειο πεσοντων χωρις πολεμο, βερες χωρις μελλονυμφους και πρωτοχρονιατικα φλουρια σε βουτηματα για τσάι.

* Ευχαριστω τον Α. Μπ.

το ελγίνειο παράδοξο

110214

image

Τον μπελά του βρήκε ο Κλούνεϊ, και δεν αναφέρομαι στην μπηχτή του Βρετανου επικεφαλής της Επιτροπής Πολιτισμού, Μέσων Ενημέρωσης και Αθλητισμού, ο οποίος τον αποκάλεσε “Αμερικάνο” (που μπορεί και να σημαίνει “αυτόκλητος μεσάζων”), αλλά στα σάλια του Έλληνα υπουργού Πολιτισμού, ο οποίος έσπευσε να του στείλει τους πιο φιλικούς του χαιρετισμούς, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, προφανώς, στα ελληνικά.

Προσπερνώ το πρόβλημα ότι ο Παναγιωτόπουλος ισχυρίζεται ότι ομιλεί εξ ονόματος όλων (υποθέτω και για να μοιραστεί τον εξευτελισμό του να τρέχεις πίσω απο τις δηλώσεις κάθε αναγνωρίσιμου προσώπου), καθώς και την γενικότερη ανάλυση λόγου που πρέπει στην επιστολή (π.χ. σχετικά με την τακτική απόδοσης συνείδησης στα μάρμαρα, που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο “χωρίς την θέλησή τους”), για να έρθω στον παραδοξολογικό χαρακτήρα αυτής της υποτιθέμενης διεκδίκησης:

Αν το αίτημα της αποκατάστασης των μαρμάρων, που επιτρέπει στον Παναγιωτόπουλο να ομιλεί εξ ονόματος ολων, ικανοποιηθεί, ο Παναγιωτόπουλος χάνει τη δυνατότητα να ομιλεί εξ ονόματος όλων, καθώς το ελληνικό έθνος χάνει τον χαρακτηριστικό ψυχισμό του οιονεί αγωνιζόμενου. Είναι απλό για κάθε μη εμπλεκόμενο τρίτο: τα artifacts ανηκουν στον τόπο καταγωγής τους. Είναι σαφές για κάθε αποικιοκράτη: ισχύει το γνωστό finders-keepers. Είναι προφανές: για κάθε κράτος που βασίζει εσωτερική συνοχή και πολιτική συναίνεση σε μια υποτιθέμενη συλλογική πληγή, ο μόνος ασφαλής τρόπος να διεκδικεί αλλά να μην ικανοποιεί το αίτημά του είναι να αυτοεξευτελίζεται.

Κι ενώ η συμπεριφορά της Μεγάλης Βρετανίας (όταν μιλάει για δημόσιο συμφέρον) τείνει στην αποϊεροποίηση (που ισοδυναμεί με αυτοαναίρεση) του μνημείου, ο μόνος που φαίνεται αρκετά αφελής για να ανακινήσει το ζήτημα είναι ο εξορισμού τρίτος, ο “Αμερικάνος”. Αυτόν τον τρίτο οφείλουν να αποκρούσουν οι δύο πλευρές αμφότερες, η μια με επίθεση και η άλλη με (αποκρουστική) επίθεση φιλίας.

capital punishment

091213

AIDS

021213

141113

560111_10200981167719508_1130539003_n-1

* Ευχαριστώ τον Π.Κ.

public (and) art

131113